راهنمای انتخاب بین کابل‌های فیبر نوری 50 متری و 625 متری

به‌روزرسانی‌های شبکه اغلب موانع غیرمنتظره‌ای را به همراه دارند و تعداد کمی از آن‌ها به اندازه کشف تجهیزات فیبر نوری ناسازگار، ناامیدکننده هستند. هنگامی که زیرساخت‌های موجود نمی‌توانند با اجزای تازه خریداری شده ارتباط برقرار کنند، مهندسان با تصمیمات دشواری روبرو می‌شوند. از جمله رایج‌ترین نگرانی‌های سازگاری، قابلیت همکاری بین فیبرهای چند حالته 50 میکرومتر و 62.5 میکرومتر است.

نام‌گذاری‌های عددی به قطر هسته فیبر اشاره دارد—50 میکرومتر در مقابل 62.5 میکرومتر. این تمایز اساسی بر ویژگی‌های انتقال کلیدی، به‌ویژه پراکندگی مدال و ظرفیت پهنای باند تأثیر می‌گذارد. هسته 50 میکرومتری کوچک‌تر به‌طور کلی عملکرد بهتری را برای برنامه‌های کاربردی مدرن با سرعت بالا ارائه می‌دهد.

در حالی که قابلیت همکاری محدودی از نظر تئوری وجود دارد، پیاده‌سازی عملی خطرات قابل توجهی را به همراه دارد:

• افزایش پراکندگی مدال: قطرهای هسته نامتناسب، اعوجاج سیگنال اضافی را در حین عبور نور بین فیبرها ایجاد می‌کنند.
• کاهش پهنای باند: پیکربندی‌های ترکیبی، ظرفیت کلی انتقال داده سیستم را کاهش می‌دهند.
• افت درج بیشتر: نقاط اتصال بین فیبرهای نامشابه، تضعیف سیگنال بیشتری را تجربه می‌کنند.

برای حفظ عملکرد بهینه، کارشناسان این دستورالعمل‌ها را توصیه می‌کنند:

• در سراسر هر بخش شبکه، یک نوع فیبر را استاندارد کنید
• هنگامی که ترکیب اجتناب‌ناپذیر است، فواصل انتقال را به حداقل برسانید
• الزامات سرعت برنامه را در نظر بگیرید—نرخ‌های پایین‌تر، ترکیب را بهتر تحمل می‌کنند
• طبقه‌بندی‌های فیبر (OM1 تا OM5) را با پروفایل‌های عملکردی متفاوت در نظر بگیرید
• قبل از استقرار کامل، آزمایش‌های کامل انجام دهید

در حالی که پیکربندی‌های ترکیبی اضطراری ممکن است در شرایط محدود عملکرد داشته باشند، مشخصات فیبر ثابت، انتخاب محتاطانه برای عملکرد قابل اعتماد شبکه باقی می‌ماند. ارزیابی دقیق الزامات فنی در طول فاز برنامه‌ریزی، از بروز مشکلات سازگاری پرهزینه در طول اجرا جلوگیری می‌کند.